Visto-project Visto-project
Użytkownik:
Hasło: 
Wylogowanie  |   Rejestracja
www.visto-project.pl/odwodnienie-drog.php

Odwodnienie dróg

Odwodnienie powierzchniowe dróg zapewniają
następujące urządzenia:
  • rowy
  • ścieki
  • przepusty
  • zbiorniki retencyjne
  • zbiorniki odparowujące

Odwodnienie wgłębne dróg zapewniają:
  • dreny
  • sączki
  • warstwy fitracyjne
  • nasypy filtracyjne
  • studnie chłonne
  • zbiorniki infiltracyjne
wpust krawężnikowy

Odwodnienie podziemne zapewniają:
  • rowy zakryte
  • ścieki kryte
  • kanalizacja typu ulicznego składająca się z podziemnych kanałów o przekrojach zamkniętych, studzienek wpustowych, wpustów deszczowych, studzienek rewizyjnych i ewentualnych połączeniowych

wpust deszczowy    wpust deszczowy    wpust deszczowy   
(kliknij aby powiększyć)

wpust deszczowy    wpust deszczowy    wpust deszczowy   
(kliknij aby powiększyć)

Rowy

Rowy przydrożne należy stosować jako standardowe rozwiązanie odwodnienia powierzchniowego pasów drogowych na obszarach niezabudowanych.

Rów stokowy stosuje się wtedy, gdy istnieje możliwość rozmycia skarpy drogowej przez wodę spywającą ze stoku.

Rów odpływowy łączy rów przydrożny lub stokowy z odbiornikiem.

Rów przydrożny wykonuje się w kształcie:
- trapezowym: o szerokości dna co najmniej 0,40 m, nachyleniu skarp od 1:1,5 do 1:3 oraz o głębokości od 0,30 m do 1,20 m liczonej jako różnica poziomów dna i niższej krawędzi górnej rowu;

- trójkątnym: z dnem wyokrąglonym łukiem kołowym o promieniu 0,5 m, nachyleniem skarpy wewnętrznej 1:3, a skarpy zewnętrznej od 1:3 do 1:10 oraz głębokości od 0,30 m do 1,50 m liczoną jako różnicę poziomów dna i niższej krawędzi górnej rowu;

- opływowym: z dnem wyokrąglonym łukiem kołowym o promieniu 2,0 m, krawędziami górnymi wyokrąglonymi łukami kołowymi o promieniu od 1,0 m do 2,0 m, nachyleniem skarpy wewnętrznej 1:3, a skarpy zewnętrznej od 1:3 do 1:10 oraz głębokością od 0,30 m do 0,50 m liczoną jako różnicę poziomów dna i niższej krawędzi górnej rowu.



Rów stokowy wykonuje się w kształcie trapezowym o szerokości dna co najmniej 0,40 m, głębokości co najmniej 0,50 m oraz pochyleniu skarp od 1:1,5 do 1:3. Rów ten powinnien być oddalony co najmniej o 3,00 m od krawędzi skarpy drogowej przy gruntach suchych i zwartych, a co najmniej o 5,00 m w pozostałych przypadkach.

Rów odpływowy wykonuje się w kształcie trapezowym o minimalnej szerokości dna 0,40 m i minimalnej głębokości 0,50 m. Rów ten powinien mieć przebieg prostoliniowy z łukami kołowymi o promieniu co najmniej 10,0 m na załamaniach trasy.


Najmniejszy dopuszczalny spadek podłużny rowu wynosi 0,2%, a w wyjątkowych sytuacjach na odcinkach o długości nie przekraczającej 200 m 0,1%.

Największy spadek podłużny rowu nie powinien przekraczać:
  • przy nieumocnionych skarpach i dnie:
    w gruntach piaszczystych    1,5%
    w gruntach piaszczysto-gliniastych, pylastych, gliniastych, ilastych    2,0%
    w gruntach gliniastych i ilastych    3,0%
    w gruntach skalistych    10,0%

  • przy umocnionych skarpach i dnie:
    matą trawiastą    2,0%
    darniną    3,0%
    faszyną    4,0%
    brukiem na sucho    6,0%
    elementami betonowymi    10,0%
    brukiem na podsypce cementowo-piaskowej o grubości minimum 20 cm z wypełnieniem spoin zaprawą cementową 1:2    15,0%


Przy prędkościach przepływu wody w rowie poniżej v=0,2 m/s nie ma potrzeby umacniania skarp i dna rowu, a dla wyższych prędkości zaleca się przyjmować następujące sposoby tego umocnienia:

- maty trawiaste     dla v od 0,2 m/s do 1,0 m/s,

- darnina na płask     dla v od 0,2 m/s do 1,5 m/s,
- darnina na płask umocniona rozścieloną i przymocowaną faszyną     dla v od 0,6 m/s do 2,0 m/s,
- darnina rębem     dla v od 1,5 m/s do 2,0 m/s,

- płotki faszynowe w kratę z wypełnieniem krat kamieniami     dla v od 1,5 m/s do 2,0 m/s,
- płotki faszynowe w kratę z zabrukowaniem jednowarstwowym krat dla v od 1,5 m/s do 2,0 m/s,
- płotki faszynowe w kratę z zabrukowaniem dwuwarstwowym krat dla v od 2,0 m/s do 2,5 m/s,

- bruk pojedynczy dla v od 1,5 do 2,0 m/s,
- bruk podwójny dla v od 2,0 m/s do 3,0 m/s,
- bruk na zaprawie dla v od 3,0 m/s do 5,0 m/s,

- budowle siatkowo-kamienne dla v większego od 3,0 m/s.


W przypadku wystąpienia obliczeniowego spadku podłużnego rowu większego niż 15,0% stosuje się bystrotoki lub kaskady.

Bystrotoki wykonuje się z bloków skalnych lub głazów kamiennych o minimalnych wymiarach 0,25 m na 0,35 m, układanych rębem na betonowej lub żelbetowej warstwie fundamentowej o grubości co najmniej 30 cm z wypełnieniem szczelin zaprawą cementową 1:2.
U spodu bystrotoku należy przewidzieć poduszkę wodną. Konstrukcja bystrotoku powinna wykluczać możliwość rozmycia gruntu pod fundamentem.

Wysokość stopnia kaskady nie powinna przekraczać 0,50 m a u spodu kaskady pojedynczej lub kaskady dolnej w zespole kaskad należy przewidzieć poduszkę wodną. Fundament poduszki wodnej oraz stopień i ścianki kaskady wykonuje się z betonu lub muru kamiennego.

Grubość ścianek powinna wynosić od 20 cm do 30 cm, fundamentu poduszki wodnej od 25 cm do 40 cm a szerokość stopnia od 30 cm do 50 cm.

Skarpy i dno rowu przy stopniu należy wzmocnić płytami betonowymi lub brukiem, układanymi na podsypce cementowo-piaskowej.

Woda płynąca rowem nie powinna mieć poziomu wyższego od jego najniższej górnej krawędzi.

Ścieki

Ścieki stosuje się:
a) jako standardowe rozwiązanie odwodnienia szczelnych nawierzchni dróg na obszarach zabudowanych przy czym:
- w przekrojach ulicznych lokalizuje się je przy krawędzi jezdni jako ścieki przykrawężnikowe,
- na placach postojowych lokalizuje się je przy zewnętrznej ich krawędzi jako ścieki przykrawężnikowe lub z dala od tej krawędzi jako ścieki nawierzchniowe (rynsztoki),
b) dla zastąpienia rowów przydrożnych jako ścieki przydrożne (muldy), lokalizując je przy krawędzi korony drogi.

Ścieki przykrawężnikowe wykonuje się z materiału nienasiąkliwego w kształcie:
a) trójkątnym, jako przedłużenie jezdni do krawężnika; obliczeniową szerokość ścieku przyjmuje się wtedy jako równą 50,0 cm;
b) korytkowym, zagłębienie nie powinno być głębsze niż 5,0 cm i szersze niż 30,0 cm.

Ścieki nawierzchniowe wykonuje się z materiału nienasiąkliwego w kształcie:
a) trójkątnym na koszowym załamaniu spadku nawierzchni; obliczeniową szerokość ścieku przyjmuje się wtedy jako równą 100,0 cm.
b) korytkowym, zagłębienie nie powinno być głębsze niż 3,0 cm i szersze niż 50,0 cm.

Ścieki przydrożne wykonuje się w kształcie:
a) trójkątnym, o pochyleniu skrzydła wewnętrznego od 1:3 do 1:10 a skrzydła zewnętrzne od 1:3 do 1:5 i głębokości do 30,0 cm,
b) korytkowym, o zagłębieniu h<30,0 cm i szerokości co najmniej 6h.

Ścieki powinny być wykonane z materiałów nieprzesiąkliwych na podbudowie zapewniającej trwałość konstrukcji w przypadku najazdu kołami pojazdu.

Najmniejszy dopuszczalny spadek podłużny dna ścieku wynosi 0,2%.

Wada płynąca ściekami nie powinna mieć poziomu wyższego od jego najmniejszej górnej krawędzi.

Przy odbiorze technicznym nowo wybudowanych ścieków sprawdza się:
a) pochylenie podłużne - co najmniej 200 m na każdy kilometr; dopuszczalne odchyłki wynoszą ±0,05% spadku; na dnie ścieku nie powinny występować zastoiska wody;
b) szerokość i głębokość ścieku; dopuszczalne odchyłki wynoszą ±2,0 cm.

W czasie użytkowania należy okresowo czyścić dno ścieku z namulów; warstwa namułu nie powinna być grubsza od 1,0 cm.

Zbiorniki odparowujące

Przydrożne zbiorniki odparowujące stosuje się na terenach płaskich o gruntach nieprzepuszczalnych, gdy odprowadzenie wody innymi urządzeniami jest zbyt kosztowne. Zbiorniki te nie mają odpływu.

Największa głębokość wody w zbiorniku nie powinna przekraczać 1,5 m.

Poziom maksymalny wody w zbiorniku powinien znajdować się co najmniej 1,00 m poniżej krawędzi korony drogi i co najmniej 0,50 m poniżej powierzchni terenu.

Dno zbiornika powinno mieć pochylenie 2 % w kierunku od wlotu.
Skarpy zbiornika powinny mieć pochylenie od 1:2 do 1:10.

Zbiornik powinien mieć pojemność pozwalającą na zmagazynowanie średnich roztopowych wód wiosennych, spływających po zamarzniętym gruncie (brak wsiąkania).

Przy odbiorze technicznym nowo wybudowanych zbiorników odparowujących sprawdza się:
a) lokalizację i zgodność wymiarów zbiornika z zaprojektowanymi,
b) pochylenie podłużne dna; dopuszczalne odchyłki wynoszą ±0,1%spadku;
c) pochylenie skarp - co najmniej raz na każde 20,0 m; dopuszczalne odchyłki wynoszą ±2,0 cm na każdy metr podstawy skarpy.

W czasie użytkowania należy okresowo czyścić dno zbiornika z osadów; warstwa osadu nie powinna być grubsza od 10,0 cm.

Sączki drogowe

Sączki stosuje się do:
a) odprowadzenia wody z warstw nawierzchni drogowej (sączki poprzeczne),
b) odprowadzenie wody z podłoża gruntowego drogi (sączki podłużne).

Sączek poprzeczny składa się ze żwirowej warstwy filtracyjnej o szerokości co najmniej 0,50 m i grubości co najmniej 0,20 m oraz przykrycia ochronnego z geowłókniny lub gruntu nieprzepuszczalnego.

Przy wlocie sączka poprzecznego warstwa filtracyjna powinna być poszerzona o co najmniej 0,50 m w poziomie i co najmniej 0,20 m w pionie. Dno wlotu powinno znajdować się o co najmniej 0,10 m od spodu warstwy mrozoochronnej.

Wylot sączka poprzecznego powinien być zabezpieczony grubym żwirem lub tłuczniem na długości 30 cm. Dno wylotu powinno znajdować się co najmniej 20,0 cm nad dnem rowu.

Najmniejszy dopuszczalny spadek podłużny warstwy filtracyjnej sączka poprzecznego wynosi 1,5 % a największy 3,5 %.


Sączek podłużny składa się ze żwirowej warstwy filtracyjnej o szerokości od 50,0 cm do 100,0 cm i grubości co najmniej 80,0 cm oddzielonej od gruntu rodzimego przekładką z geowłókniny.

Dno sączka podłużnego służącego do odwodnienia podłoża gruntowego powinno znajdować się co najmniej 150,0 cm od powierzchni gruntu.

Najmniejszy dopuszczalny spadek warstwy filtracyjnej sączka podłużnego wynosi 1,0%.

Odcinek końcowy (wylotowy) sączka podłużnego powinien zawierać rurę drenarską, zamkniętą od strony napływu wody. Wylot rury drenarskiej do rowu powinien być usytuowany co najmniej 20,0 cm ponad dnem rowu. Rura drenarska powinna znajdować się na poziomie dna sączka.
długość i przekrój rury drenarskiej dobiera się z uwzględnieniem możliwości całkowitego zamulenia warstwy filtracyjnej u wylotu sączka.

Przy odbiorze technicznym nowo budowanych sączków sprawdza się:
a) zgodność lokalizacji sączków z zaprojektowaną;
b) pochylenie podłużne dna; dopuszczalne odchyłki różnicy wysokości początku i wylotu sączka wynosi ±10%
c) wymiary warstwy filtracyjnej; dopuszczalne odchyłki dla szerokości wynoszą ±5,0 cm, a dla glębokości ±2,0 cm;
d) prawidłowość zabezpieczenia i zasypania;
e) prawidowość wykonania wylotu.

W czasie użytkowania należy okresowo sprawdzać działanie sączka.

Studzienki ściekowe

Studzienki ściekowe stosuje się do wprowadzania wody płynącej rowem lub ściekiem do kanalizacji ulicznej (deszczowej).

Studzienka ściekowa składa się z:
a) części dolnej z kręgów betonowych o średnicy wewnętrznej co najmniej 50,0 cm wraz z pokrywą, odprowadzeniem i szczelnym zamknięciem dolnym;
b) części górnej (tj. wpustu deszczowego) z kratą wpustową wraz z korpusem.

Odprowadzenie wody powinno znajdować się co najmniej 80,0 cm ponad dnem studzienki oraz co najmniej 150,0 cm od powierzchni terenu.

Obliczeniowa ilość wody dopływającej do wpustu nie powinna tworzych przy kracie wpustowej strugi o szerokości większej niż 50,0 cm.

Wielkość otworów w kracie wpustowej dobiera się tak, aby obliczeniowa ilość dopłuwającej wody nie przekraczała 80% zdolności przepustowej kraty.

Średnice wylotu odprowadzającego wodę dobiera się tak, aby maksymalna ilość wody wpadająca do studzienki wypełniała co najwyżej 1/2 wysokości wylotu (rury odprowadzającej).

Przy odbiorze technicznym nowo budowanych studzienek ściekowych sprawdza się:
a) zgodność lokalizacji studzienki z zaprojektowaną,
b) liczbę kręgów, ich wysokość i średnicę,
c)prawidłowość wykonania wylotu,
d) prawidłowość obsypania,
e)prawidłowość osadzenia kraty wraz z korpusem,
f) prawidłowość położenia wierzchu kraty względem nawierzchni drogowej - dopuszczalna różnica wysokości wynosi ±0,5 cm.

W czasie użytkowania należy okresowo czyścić dno studzienki z osadów - grubość osadu nie powinna być większa niż 40,0 cm.


Kanały

Kanały stosuje się w celu podziemnego odprowadzenia wód z wpustów ulicznych do odbiorników.

Kanały powinny być układane w linii prostej. Zmiana kierunku przebiegu kanału nieprzełazowego (tzn. kanału o wysokości mniejszej od 100,0 cm) odbywa się w studzience połączeniowej, a kanałów przełazowych - łukami o promieniu od 7,5 do 15,0 m wraz z komorą połączeniową.

Minimalny spadek kanału deszczowego zależy od jego średnicy i wstępnie może być oszacowany tak, aby naprężenie ścinające na granicy kanał-wody deszczowe w czasie przepływu obliczeniowego wynosiło co najmniej 2,5 N/m2.
Spadki minimalne dla dopuszczonego do stosowania poza terenami miejskimi kanału deszczowego nie powinny być mniejsze od:
a) 0,5% przy średnicy wewnętrznej kanału 200 mm,
b) 0,4% przy średnicy wewnętrznej kanału 250 mm,
c) 0,3% przy średnicy wewnętrznej kanału 300 mm.

Maksymalny spadek kanałów powinien być tak dobrany, aby największe prędkości przepływu nie przekraczały wartości 7 m/s.

Średnica wewnętrzna kanału nie powinna być mniejsza od:
a) 150 mm dla odprowadzeń wody z wpustów deszczowych,
b) 200 mm dla pozostałych kanałów na terenach zamiejskich,
c) 250 mm dla pozostałych kanałów na terenach miejskich.

Kanały deszczowe pod jezdniami dróg powinny mieć konstrukcję o nośności zapewniającej bezpieczny przejazd pojazdów ciężkich, co sprawdza się obliczeniowo.

Kanały deszczowe wymiaruje się jako w pełni napełnione przy obliczeniowym natężeniu przepływu.


Studzienki rewizyjne (kontrolne)

Studzienki rewizyjne stosuje się w celu umożliwienia czyszczenia, oceny stanu technicznego i renowacji kanałów.

Lokalizuje się je na każdym załamaniu lub skrzyżowaniu trasy kanalizacyjnej oraz w odległości co 50,0 m do 70,0 m na kanałach nieprzełazowych (tj. kanałach o średnicy wewnętrznej do 800,0 mm).

Każda studzienka połączeniowa jest równocześnie studzienką rewizyjną.


Rowy kryte

Rowy kryte stosuje się dla zastąpienia rowów w przypadku braku przestrzeni na wykonanie rowów otwartych, w tym w szczególności na terenach zabudowanych nieskanalizowanych.

Rowy kryte wykonuje się z materiału nienasiąkliwego w kształcie:
a) prostokątnym,
b) trapezowym,
c) kołowym.

Rowy kryte powinny być wykonane z materiału nieprzesiąkliwego, a ich konstrukcja powinna wytrzymać przewidywane obciążenia.

Najmniejszy dopuszczalny spadek podłużny dna rowu krytego wynosi 0,1%.

Rowy kryte o długości większej od 300,0 m powinny być wyposażone w studzienki rewizyjne w rozstawie minimalnym co 200,0 m. Zaleca się umieszczanie wpustów deszczowych bezpośrednio nad rowem w rozstawie maksymalnym 50,0 m.

Wymiary w świetle rowów krytych powinny zabezpieczać go przed całkowitym wewnętrznym zalodzeniem w okresie mrozów.

Przy odbiorze technicznym nowo wybudowanych rowów krytych sprawdza się:
a) pochylenie podłużne - co najmniej 200,0 m na każdy kilometr - dopuszczalne odchyłki wynoszą ±0,05% spadku; na dnie ścieku nie powinny występować zastoiska wody;
b) szerokość i głębokość ścieku - dopuszczalne odchyłki wynoszą ±2,0 cm.

W czasie użytkowania należy okresowo czyścić dno rowu krytego z namułów - warstwa namułu nie powinna być grubsza od 3,0 cm.


Ścieki kryte

Ścieki kryte stosuje się dla zastąpienia rowów przydrożnych i ścieków w przypadku braku przestrzeni na ich wykonanie. Mogą być lokalizowane na chodnikach, na placach, przy krawędzi jezdni, na poboczu lub przy krawędzi korony drogi.

Ścieki kryte wykonuje się w kształcie:
a) prostokątnym,
b) trapezowym,
c) korytkowym, z przykryciem ażurowym lub pełnym z materiału nienasiąkliwego o szerokości do 30,0 cm.

Otwory w przykryciu ażurowym powinny mieć wymiary w świetle pozwalającym na zebranie całości spływających wód powierzchniowych.

Ścieki kryte powinny być wykonane z materiałów nieprzesiąkliwych, a ich konstrukcja powinna wytrzymywać przewidywane obciążenia.

Najmniejszy dopuszczalny spadek podłużny dna ścieku krytego wynosi 0,5%.

Woda płynąca ściekiem krytym nie powinna występować z niego, tzn. nie powinna mieć poziomu wyższego od niższego punktu spodu kraty.

Przy odbiorze technicznym nowo wybudowanych ścieków krytych sprawdza się:
a) pochylenie podłużne - co najmniej 200,0 m na każdy kilometr - dopuszczalne odchyłki wynoszą ±0,05% spadku; na dnie ścieku nie powinny występować zastoiska wody;
b) szerokość i głębokość ścieku - dopuszczalne odchyłki wynoszą ±2,0 cm.

W czasie użytkowania należy okresowo czyścić dno ścieku krytego z namułów - warstwa namułu nie powinna być grubsza od 3,0 cm.


Zbiorniki retencyjne

Przydrożne zbiorniki retencyjne stosuje się, gdy: a) zachodzi potrzeba wytrącenia nadmiaru substancji szkodliwych w wodach spływających z drogi,
b) w celu zmniejszenia ilości wód odpływających,
c) w celu nawodnienia okolicznych gruntów,
d) ze względów krajobrazowo-estetycznych (stawy retencyjne).

Najmniejsze dopuszczalne napełnienie zbiornika wynosi 0,50 m a największe 1,50 m.

Poziom maksymalny wody w zbiorniku powinien znajdować się co najmniej 1,0 m poniżej krawędzi korony drogi i co najmniej 0,50 m poniżej powierzchni terenu.

Dno zbiornika powinno mieć pochylenie 2% w kierunku odpływy. Skarpa zbiornika powinny mieć pochylenie co najmniej 1:2.

Odpływ ze zbiornika powinien być projektowany jako rów z ewentualnymi kaskadami.

Przy odbiorze technicznym nowo wybudowanych zbiorników retencyjnych sprawdza się:
a) lokalizację i zgodność wymiarów zbiornika z projektem,
b) pochylenie podłużne dna - dopuszczalne odchyłki wynoszą ±0,1% spadku,
c) pochylenie skarp - co najmniej raz na każde 20,0 m - dopuszczalne odchyłki wynoszą ±2,0 cm na każdy metr podstawy skarpy.

W czasie użytkowania należy okresowo czyścić dno zbiornika z osadów - warstwa osadu nie powinna być grubsza od 20,0 cm.


Dreny

Dreny stosuje się w celu:
a) obniżenia poziomu zwierciadła wody gruntowej jeśli funkcji tej nie mogą pełnić sączki podłużne,
b) stabilizacji stosunków wodno-gruntowych naruszonych budową drogi, w tym w szczególności na obszarach osuwiskowych, na stokach (drenaż stokowy, drenaż odcinający) oraz na skarpach wykopów (drenaż skarpowy).

Rury drenarskie zbierające wodę z gruntu (sączki podstawowe) powinny mieć średnicę wewnętrzną nie mniejszą niż 50,0 mm. Rury drenarskie zbierające wodę z sączków podstawowych (zbieraczy) powinny mieć średnicę wewnętrzną nie mniejszą niż 100 mm.

Spadki podłużne warstwy filtracyjnej i rury drenarskiej powinny być jednakowe. Spód rury drenarskiej powinien znajdować się co najmniej o 20,0 cm ponad spodem warstwy filtracyjnej. Najmniejszy dopuszczalny spadek podłużny rury drenarskiej i warstwy filtracyjnej wynosi 0,2%.

W gruntach przepuszczalnych dopuszcza się zastąpienie żwirowej warstwy filtracyjnej obsypką z gruntu rodzimego.

Rura drenarska powinna mieć otwory o średnicy max 1,5 mm lub szczeliny stykowe, pozwalające na przepuszczenie do jej wnętrza całości napływających wód. Średnica wewnętrzna rury powinna zapewnić bezciśnieniowy odpływ tych wód.

Przy odbiorze technicznym nowo budowanych drenów sprawdza się:
a) zgodność lokalizacji drenów z zaprojektowaną,
b) pochylenie podłużne dna wykopu - dopuszczalne odchyłki różnicy wysokości początku i wylotu drenu wynoszą ±10%,
c) wymiary warstwy (obsypki) filtracyjnej - dopuszczalne odchyłki dla szerokości wynoszą ±5,0 cm, a dla głębokości ±2,0 cm;
d) spadek podłuzny rury drenarskiej - dopuszczalne odchyłki wynoszą ±0,05% spadku,
e) prawidłowość zabezpieczenia i zasypania,
f) prawidłowość wykonania wylotu.

W czasie użytkowania należy okresowo sprawdzać działanie drenu.


Nasypy filtracyjne

Nasypy filtracyjne stosuje się dla zastąpienia przepustów.

Nasypy filtracyjne składają się z:
a) warstwy filtracyjnej z kruszywa o jednorodnym uziarnieniu w granicach od 2 mm do 8 mm, o szerokości co najmniej 2,00 m i grubości co najmniej 0,30 m, zabezpieczonej ze wszystkich stron warstwą ochronną z geowłókniny filtracyjnej,
b)warstwy wlotowej (wsiąkowej) z piasku lub żwiru o jednorodnym uziarnieniu zapewniającej przesiąkanie napływających wód powierzchniowych w warstwę filtracyjną,
c) warstwy wylotowej (wysiękowej) z piasku lub żwiru o jednorodnym uziarnieniu zapewniającej wypływ wód z warstwy filtracyjnej na powierzchnię terenu,
d) warstwy konstrukcyjnej nasypu z materiału przepuszczalnego i nieprzepuszczalnego.

Warstwę ochronną z geowłókniny fitracyjnej można zastąpić warstwą odcinającą z gruntu o uziarnieniu tak dobranym, aby d15 warstwy odcinającej (wymiar oczek sita, przez które przechodzi wagowo 15% ziarn) było mniejsze od 5d85 gruntu (wymiar oczek sita, przez które przechodzi wagowo 85% ziarn).

Nasyp filtracyjny powinien zapewnić przepuszczenie i odprowadzenie (w kierunku poziomym do wylotu) napływających wód powierzchniowych; dopuszcza się okresową retencję tych wód przed wlotem pod warunkiem, że zwierciadło wód obliczeniowych nie będzie położone wyżej od wierzchu warstwy filtracyjnej.

Przy odbiorze technicznym nowo budowanych nasypów filtracyjnych sprawdza się:
a) zgodność lokalizacji warstwy filtracyjnej z zaprojektowaną,
b)pochylenie podłużne dna warstwy filtracyjnej - dopuszczalne odchyłki różnicy wysokości początku i końca warstwy wynoszą ±10%;
c) wymiary warstwy filtracyjnej - dopuszczalne odchyłki dla szerokości wynoszą ±20,0 cm, a dla głębokości ±3,0 cm;
d)prawidłowość zabezpieczenia i zasypania warstwy filtracyjnej;
e) prawidłowość wykonania warstwy wlotowej i wylotowej.

W czasie użytkowania należy okresowo sprawdzać działanie filtrujące nasypu i wymieniać zanieczyszczony materiał filtrujący warstwy wlotowej i wylotowej.


Warstwy chłonne

Warstwy chłonne stosuje się w celu zwiększenia bezpośredniego pochłaniania wód powierzchniowych przez podłoże gruntowe.

Warstwa chłonna składa się z:
a) warstwy najniższej (otoczonej gruntem przepuszczalnym) ze żwiru grubego lub tłucznia od 31,5 mm do 63,0 mm,
b) warstwy pośredniej (otoczonej gruntem nieprzepuszczalnym) z warstw żwiru o uziarnieniu od 2 mm do 4 mm, od 4 mm do 8 mm, od 8 mm do 16 mm i od 16 mm do 31,5 mm,
c) warstwy najwyższej o grubości co najmniej 30 cm z piasku grubego (okresowo wymienianej po zamuleniu).

Dopuszcza się rezygnację z warstwy najniższej w przypadku łączenia urządzenia z niżej położonym drenażem poziomym terenu za pomocą sączków, drenów lub warstw filtracyjnych.

Najmniejsze wymiary warstwy chłonnej w planie wynoszą 2,0 m x 2,0 m.

Dno warstwy chłonnej powinno być zagłębione co najmniej 0,5 m w warstwie przepuszczalnej gruntu lub połączone bezpośrednio z drenażem poziomym terenu.

Przy odbiorze technicznym nowo budowanych warstw chłonnych sprawdza się:
a) zgodność lokalizacji warstwy z zaprojektowaną,
b) wymiary warstwy - dopuszczalne odchyłki dla szerokości i długości wynoszą ±20,0 cm, a dla głębokości ±10,0 cm,
c) prawidłowość zasypania,
d) chłonność warstwy, tj. maksymalną wydajność wchłaniania wód przez grunt za pośrednictwem warstwy chłonnej.

W czasie użytkowania należy okresowo sprawdzać działanie warstwy i wymieniać zamuloną warstwę najwyższą.


Studnie chłonne

Studnie chłonne stosuje się do bezpośredniego wprowadzenia wód powierzchniowych w przepuszczalne warstwy gruntu wtedy, gdy zastosowanie urządzeń odwodnienia powierzchniowego i podziemnego jest zbyt kosztowne.

Studnia chłonna nie może służyć do wprowdzania ścieków deszczowych bezpośrrednio do wód gruntowych, tzn. albo jej dno powinno być położone co najmniej 1,50 m powyżej zwierciadła tych wód albo ścieki powinny być oczyszczone przed wprowadzeniem do studni.

Studnia chłonna składa się z:
a) części górnej z kręgów betonowych lub z kolistego muru z cegły klinkierowej o średnicy wewnętrznej co najmniej 1,20 m wraz z wlotem wody oraz pokrywą z włazem żeliwnym kontrolnym,
b) części dolnej z ażurowych lub pełnych kręgów betonowych albo z ażurowego, zbrojonego muru z cegły klinkierowej o tej samej średnicy i łącznej wysokości co najmniej 1,00 m, obsypanych z zewnątrz i wypełnionych wewnątrz żwirem bądź tłuczniem sortowanym o jednorodnym uziarnieniu w granicach od 2 mm do 63 mm oraz przykrytych warstwą ochronną (wymienianą okresowo) z piasku grubego o grubości 30,0 cm z przekładką z geowłókniny filtracyjnej.

Wlot wody do studni powinien być zabezpieczony kratą i powinien zapewniać bezciśnieniowy napływ wody do studni.

W przypadku projektowania studni bezodpływowych lub poprzedzającego przelewu burzowego część górna studni powinna mieć objętość pozwalającą na zmagazynowanie całości napływających wód. Własności filtracyjne dolnej części studni z uwzględnieniem jej zamulania powinny zapewnić odprowadzenie do gruntu całości napływających i magazynowanych wód w obliczeniowym okresie 1 roku.

Woda odprowadzona ze studni zasilająca wody gruntowe powinna być uprzednio oczyszczona (np. na drodze sedymentacji, filtracji w gruncie) tak, aby były spełnione wymagania stawiane wodom odprowadzanym do gruntu.

Przy odbiorze technicznym nowo budowanych studni chłonnych sprawdza się:
a) zgodność lokalizacji studni z zaprojektowaną,
b) przepuszczalność gruntu i jego chłonność oraz poziom wody gruntowej,
c) liczbę kręgów, ich wysokość i średnicę,
d) prawidłowość zasypania,
e) prawidłowość wykonania wlotu,
f) chłonność studni, tj. maksymalną wydajność wchłaniania wód przez grunt za pośrednictwem studni chłonnej.

W czasie użytkowania należy okresowo sprawdzać działanie (chłonność) studni i wymieniać zamuloną warstwę.


Zbiorniki infiltracyjne

Przydrożne zbiorniki infitracyjne stosuje się:
a) dla zastąpienia studni chłonnych albo
b)ze względów ekologicznych.

Zbiornik infiltracyjny składa się z:
a) części nadziemnej kształtowanej tak jak zbiorniki retencyjne lub odparowujące,
b) części podziemnej z warstw filtracyjnych ze żwiru o uziarnieniu od 2 mm do 8 mm przykrytych warstwą ochronną ze żwiru lub piasku grubego o grubości minimum 10 cm z przekładką ochronną z geowłókniny filtracyjnej (wymienianą okresowo).

Wymagany poziom powierzchni dna zbiornika powinien być zaznaczony w sposób trwały.

Miejsce dopływu wody do zbiornika powinno być tak skonstruowane, aby zabezpieczyć powierzchnię (żwirową lub piaskową) dna zbiornika przed rozmyciem.

Własności filtracyjne podziemnej części zbiornika z uwzględnieniem zamulania jego dna powinny zapewnić odprowadzenie do gruntu napływających i magazynowanych wód w obliczeniowym okresie 1 roku.

W czasie użytkowania należy okresowo czyścić dno zbiornika z osadów oraz wymieniać zamuloną warstwę ochronną - warstwa osadu na dnie zbiornika nie powinna być grubsza od 10,0 cm.


button button button



arrow Strona główna

folder  Drogi
   page  Elementy dróg
   page  Przekroje normalne dróg
   page  Kategorie ruchu
   page  Konstrukcje nawierzchni
   page  Krawężniki drogowe
   page  Klasy dróg
   page  Prędkość projektowa
   page  Szerokości pasów drogowych
   page  Połączenia dróg
   page  Jezdnie, pasy ruchu
   page  Pochylenie jezdni
   page  Odcinki krzywoliniowe
   page  Maszyny drogowe
   page  Pasy postojowe, pasy dzielące
   page  Pobocza
   page  Skarpy nasypów, wykopów
   page  Skrajnia drogi
   page  Odwodnienie dróg
   page  Chodniki
   page  Schody, pochylnie
   page  Ścieżki rowerowe
   page  Zatoka autobusowa
   page  Zjazdy
   page  Progi zwalniające
   page  Progi podrzutowe
   page  Bariery drogowe
   page  Barierki
   page  Ekrany akustyczne
   page  Rodzaje wysp dzielących
   page  Podłoże
   page  Wymiary stanowisk postojowych
   page  Rodzaje skrzyżowań
   page  Skrzyżowania zwykłe
   page  Skrzyżowania skanalizowane
   page  Skrzyżowania z wyspa centralna
   page  Ronda mini i małe
   page  Ronda średnie i duże
   page  Skrzyżowania z sygnalizacją
folder  Organizacja ruchu

folder  Budynki

folder  Obciążenia konstrukcji
folder  Konstrukcje żelbetowe
folder  Konstrukcje stalowe
folder  Konstrukcje zespolone
folder  Konstrukcje drewniane
folder  Konstrukcje murowe
folder  Fundamenty

folder  Różne

folder  Najwyższe budynki na świecie
folder  Programy inżynierskie online




Logo
© Copyright Visto-project  2008 ÷ 2021 Kielce
Reklama  |   Regulamin  |   Kontakt  |   Współpraca  |   Dotacje

     stat4u     Valid XHTML 1.0 Transitional